Εργασία για το Σύνταγμα - Άρθρα 4 έως 15

 MEPOΣ ΔEYTEPO - Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα.
'Αρθρο 4: (Ισότητα των Ελλήνων)
1. Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
(006)Καταστρατηγείται. Υπάρχουν Έλληνες πολίτες με αξιώματα που τους παρέχουν διάφορες ασυλίες, παροχές που μπορούν να χαρακτηριστούν ως προνόμια.

2. Oι Έλληνες και οι Eλληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Γενικά η έννοια της ισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων είναι αλλοιωμένη με επόμενα άρθρα και σε συνδυασμό με τη προηγούμενη παράγραφο καταστρατηγείται στην πράξη. 

3. Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Eπιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος.
Μετά από μικρή έρευνα για το ποια είναι τα προσόντα που ορίζει ο νόμος, επιχειρούμε μία καλύτερη 
σύνταξη. 
“3. Έλληνες πολίτες είναι όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις για την κατοχή ελληνική ιθαγένειας 
για λόγο γέννησης ή καταγωγής, για λόγο φοίτησης σε Ελληνικό σχολείο και για λόγο 
πολιτογράφισης.  Eπιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα.” 

4. Mόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις 
εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους.
5. Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις 
δυνάμεις τους.
(007)Αν υπήρχε μία κλίμακα φορολογίας και μία φορολόγηση το χρόνο για όλους
θα μπορούσε να ισχύσει. Καταστρατηγείται. Ολόκληρο το οικοσύστημα των φόρων είναι ένα αυτοτροφοδοτούμενο τέρας που διογκώνει τα μεγέθη της πραγματικής οικονομίας μαζί με τον παράγοντα του τοκισμού του χρήματος. Κατα τα άλλα οι φτωχοί μπορεί να δίνουν έως και 50% των εισοδημάτων τους σε έμμεσους και άμεσους φόρους ενώ οι πλούσιοι, δηλαδή οι μεγάλες εταιρίες, φορολογούνται μόνο για το κέρδος τους δηλαδή το περίσσευμα. 

6. Kάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της 
Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων.

Ισχύει. Με εξαιρέσεις για όσους αποφεύγουν να υπηρετήσουν προφασιζόμενοι ασθένεια. 
7. Tίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.
(008)Καταστρατηγείται αφού δίνετε η δυνατότητα σε αλλοδαπούς να πάρουν σαν δώρο 
την (golden visa) άδεια παραμονής και μετά από 7 χρόνια την ιθαγένεια, με την αγορά ενός ακινήτου. Δεν είναι τίτλος ευγενείας αλλά ακόμα χειρότερα, προνομιακό καθεστώς. 
** Ερμηνευτική δήλωση: Η διάταξη της παραγράφου 6 δεν αποκλείει να προβλέπεται με νόμο η υποχρεωτική προσφορά άλλων υπηρεσιών, εντός ή εκτός των ενόπλων δυνάμεων 
(εναλλακτική θητεία), από όσους έχουν τεκμηριωμένη αντίρρηση συνείδησης για την 
εκτέλεση ένοπλης ή γενικά στρατιωτικής υπηρεσίας.

'Αρθρο 5: (Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προσωπική ελευθερία)
1. Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.
Ισχύει ότι το σημερινό καθεστώς δημιουργεί μία σφαίρα ελευθερίας για τους πολίτες.  
Παραγραφούμε το “εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει 
το Σύνταγμα” γιατί εννοείτε. Παραγραφούμε και την φράση “τα χρηστά ήθη” που δεν είναι 
νόμοι αλλά συνήθης παραδοσιακές πρακτικές. Φυσικά πρέπει να υπάρχει κάποια ολοκληρωμένη πρόβλεψη και μέριμνα για την παράδοση και τα ήθη αλλά όχι σαν όριο της ανάπτυξης της προσωπικότητας του κάθε ατόμου.  
“Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει 
στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας.” 
2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Eλληνική Eπικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Eξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Aπαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.
Το Σύνταγμα έχει προβλέψει για την προστασία όλων των ανθρώπων, Ελλήνων πολιτών και 
ξένων. Όμως αντιφάσκει επιτρέποντας εξαιρέσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. 
Ας αφαιρέσουμε αυτές τις εξαιρέσεις. “Όλοι όσοι βρίσκονται στην Eλληνική Eπικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Aπαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.” 
3. H προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Kανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
(009)Καταστρατηγείται. Με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες φυλακίζονται άνθρωποι των οποίων συστηματικά καθυστερεί η δίκη τους με αποτέλεσμα η προφυλάκιση να έχει γίνει ντε φάκτο μία τιμωρητική μέθοδος. Τα τιμωρητικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά του νέο ελληνικού κράτους έχουν ένα ευρύ φάσμα επιρροής. Το Σύνταγμα δεν πρέπει να παραπέμπει σε άλλους νόμους, ούτε ακόμα σε όλους τους νόμους, όπως κάνει εδώ. Το Σύνταγμα αξιώνει να μεταδοθεί το πνεύμα του σε όλη την επιμέρους νομοθεσία. Το Σύνταγμα αξιώνει το πνεύμα του να  γίνεται σεβαστό και τηρείται.  “H προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Kανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται.¨Ανάλογα με τις ανάγκες ενός νέου κειμένου και της δομής του, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε την πρόταση. “Η ελευθερία του ατόμου περιορίζεται μόνο ως ποινή μετά από απόφαση δικαστηρίου, ως προφυλάκιση μετά από απόφαση εισαγγελέα και ως κράτηση με απόφαση αστυνομικού οργάνου.”
**4. Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα(*4) που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει.
(*4)Τα ατομικά διοικητικά μέτρα αποτελούν μια ειδική κατηγορία ατομικών διοικητικών πράξεων που εκδίδονται από τη Διοίκηση και αφορούν μια συγκεκριμένη περίπτωση ή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Σε αντίθεση με τις κανονιστικές πράξεις που θεσπίζουν γενικούς κανόνες, τα ατομικά μέτρα έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη και ρυθμίζουν μια εξατομικευμένη κατάσταση. Όσο γίνεται λόγος για ατομικά διοικητικά μέτρα, είναι ξεκάθαρο ότι δεν αφορά ποινική έρευνα, δίωξη, καταδίωξη, κατηγορία ατόμου. Θα προτείνουμε την εξής διατύπωση: 
“Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την
 ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν.¨Αν χρειαστεί, ανάλογα με τις ανάγκες κωδικοποίησης θα προσθέσουμε την πρόταση: 
¨Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη 
ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων.” 
**5. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία κάθε προσώπου έναντι των βιοϊατρικών παρεμβάσεων.
Δεν χρειάζεται κάθε φορά να γράφουμε ότι κάποιος νόμος ρυθμίζει όλες τις παραμέτρους του 
άρθρου. Εννοείτε.  Αλλά είναι απαραίτητο όλοι ανεξαίρετος οι νόμοι να είναι είναι συνταγματικοί. “Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας.”
**Eρμηνευτική δήλωση: Στην απαγόρευση της παραγράφου 4 δεν περιλαμβάνεται η απαγόρευση της εξόδου με πράξη του εισαγγελέα, εξαιτίας ποινικής δίωξης, ούτε η λήψη μέτρων που επιβάλλονται για την προστασία της δημόσιας υγείας ή της υγείας ασθενών, όπως νόμος ορίζει.

**'Αρθρο 5A: (Δικαίωμα στην πληροφόρηση)
1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων.
Το άρθρο για την πληροφόρηση είναι το σημαντικότερο και θέλει ειδική προσοχή και μεταχείριση. Η πληροφόρηση είναι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για όλες τις δημοκρατικές λειτουργίες. Το έγκλημα δεν αντιμετωπίζεται με περιορισμούς στην πληροφόρηση και τα συμφέροντα τρίτων δεν μας αφορούν αλλά μόνο τα συμφέροντα των πολιτών.“Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν αν η χώρα βρεθεί σε κατάσταση πολέμου αλλά και για επιμέρους απόρρητες πληροφορίες του κράτους που αφορούν την εθνική άμυνα.”

2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της 
πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, 
ανταλλαγής και διάδοσης τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε 
των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.
Αυτή τη φορά το ένα άρθρο του Συντάγματος παραπέμπει σε δύο άλλα άρθρα του Συντάγματος. Αυτό και άλλα πολλά παραδείγματα δείχνουν την δυσκαμψία της συνταγματικής κωδικοποίησης.

'Αρθρο 6: (Προσωπική ασφάλεια, προφυλάκιση)
1. Kανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα(5*),  που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Eξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα.
(*5) Το αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα εκδίδεται από τον ανακριτή ή από το δικαστικό συμβούλιο (βούλευμα). Πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο, δηλαδή να εκθέτει με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά και τις νομικές σκέψεις που δικαιολογούν τον περιορισμό της ελευθερίας του ατόμου. Προϋποθέσεις: Ο ανακριτής εκδίδει το ένταλμα αφού προηγουμένως διατυπώσει τη γνώμη του ο εισαγγελέας. Πεδίο Εφαρμογής: Αφορά κυρίως περιπτώσεις όπου επιτρέπεται η προσωρινή κράτηση, βάσει των όρων που ορίζει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας.  (Άρθρο 276). 

2. Όποιος συλλαμβάνεται για αυτόφωρο έγκλημα ή με ένταλμα προσάγεται στον αρμόδιο 
ανακριτή το αργότερο μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες από τη σύλληψη, αν όμως η σύλληψη 
έγινε έξω από την έδρα του ανακριτή, η προσαγωγή γίνεται μέσα στον απολύτως αναγκαίο 
χρόνο για τη μεταγωγή του. O ανακριτής οφείλει, μέσα σε τρεις ημέρες από την προσαγωγή, 
είτε να απολύσει τον συλληφθέντα είτε να εκδώσει ένταλμα φυλάκισης. H προθεσμία αυτή 
παρατείνεται για δύο ημέρες, αν το ζητήσει αυτός που έχει προσαχθεί, ή σε περίπτωση ανώτερης βίας που βεβαιώνεται αμέσως με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.
3. Όταν περάσει άπρακτη καθεμία από τις δύο αυτές προθεσμίες, κάθε δεσμοφύλακας ή άλλος, είτε πολιτικός υπάλληλος είτε στρατιωτικός, στον οποίο έχει ανατεθεί η κράτηση εκείνου που έχει συλληφθεί, οφείλει να τον απολύσει αμέσως. Oι παραβάτες τιμωρούνται για παράνομη κατακράτηση και υποχρεούνται να επανορθώσουν κάθε ζημία που έγινε στον παθόντα και να τον ικανοποιήσουν για ηθική βλάβη με χρηματικό ποσό, όπως νόμος ορίζει.
Αφαιρούμε την τελευταία πρόταση. Εδώ το Σύνταγμα ή πρέπει να ορίσει ποινές και τα λοιπά, 
για όσους παραβιάζουν την προθεσμία προφυλάκισης ή να παραπέμψει σε νόμο, όπως κάνει 
αόριστα με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να μην ξέρει καν ποιο νόμο να βρει. Εννοείτε ότι η 
νομοθεσία γενικά θα πρέπει να προβλέπει και τις περιπτώσεις αυτές, όμως η Πολιτεία πρώτιστα θα πρέπει να διασφαλίζει την έγκαιρη εκδίκαση όλων των υποθέσεων πριν την παρέλευση της 
κάθε προθεσμίας. Η πρακτική που ακολουθείται σήμερα είναι η τιμωρία ενόχων και 
αθώων με προφυλάκιση λόγο της καθυστέρησης η οποία έχει γίνει συστημική, άρα και η απόδοση δικαιοσύνης έχει γίνει εξαιρετικά προβληματική.   
“3. Όταν περάσει άπρακτη καθεμία από τις δύο αυτές προθεσμίες, κάθε δεσμοφύλακας ή άλλος, είτε πολιτικός υπάλληλος είτε στρατιωτικός, στον οποίο έχει ανατεθεί η κράτηση εκείνου που έχει συλληφθεί, οφείλει να τον απολύσει αμέσως.”

**4. Nόμος ορίζει το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης, που δεν μπορεί να υπερβεί το ένα έτος στα κακουργήματα και τους έξι μήνες στα πλημμελήματα. Σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις τα ανώτατα αυτά όρια μπορούν να παραταθούν για έξι και τρεις μήνες, αντίστοιχα, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.
Απαγορεύεται η υπέρβαση των ανώτατων ορίων της προφυλάκισης με τη διαδοχική επιβολή του μέτρου αυτού για επί μέρους πράξεις της ίδιας υπόθεσης.
Μοιάζει οι εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις να έχουν γίνει κανονικότητα για αυτό ίσως θα ήταν καλύτερο να αφαιρέσουμε εντελώς τις παρατάσεις της προφυλάκισης μαζί με ολόκληρη την παράγραφο 4. Η απόδοση δικαιοσύνης πρέπει να γίνεται έγκαιρα και αν παρατηρούνται 
καθυστερήσεις εξαιτίας οργανικών ελλείψεων αυτές πρέπει να πληρωθούν. Χαρακτηριστικό είναι το (καθαρογράψιμο) των πρακτικών ή της απόφασης ή η διεκπεραίωση της μετάφρασης. Αυτά και άλλα πολλά έχουν γίνει παγιωμένες καθυστερήσεις μηνών οι οποίες προστίθενται στις νομικού τύπου καθυστερήσεις οι οποίες επίσης χρειάζονται μέριμνα για να μετριαστούν.      

 'Αρθρο 7: (Καμιά ποινή χωρίς νόμο, απαγόρευση βασανιστηρίων)
1. Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο που να ισχύει πριν από την τέλεση της πράξης και να ορίζει τα στοιχεία της. Ποτέ δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που προβλεπόταν κατά την τέλεση της πράξης.
2. Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.
**3. Η γενική δήμευση απαγορεύεται. Θανατική ποινή δεν επιβάλλεται, εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο νόμο για κακουργήματα τα οποία τελούνται σε καιρό πολέμου και σχετίζονται με αυτόν.
4. Nόμος ορίζει με ποιους όρους το Kράτος παρέχει, ύστερα από δικαστική απόφαση, αποζημίωση σε όσους καταδικάστηκαν, προφυλακίστηκαν ή με άλλο τρόπο στερήθηκαν άδικα ή παράνομα την προσωπική τους ελευθερία.
(010)Τα άρθρα 7 και 6 καταστρατηγούνται με το ίδιο επιχείρημα. Η πολιτεία έχει μεταλλάξει 
στην πράξη την προφυλάκιση σε βασανιστήριο. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της 
προφυλάκισης του Νίκου Ρομανού, το πρόσωπο που συνδέθηκε με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου γιατί ήταν παρών στο περιστατικό το 2008 και αργότερα φυλακίστηκε για την υπόθεση της ληστείας στο Βελβεντό. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 2024 μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, καθώς εντοπίστηκε αποτύπωμά του σε σακούλα.Παραμένει προφυλακισμένος, με τις τελευταίες αποφάσεις (τέλη 2025) να παρατείνουν την κράτησή του για επιπλέον έξι μήνες. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα όπου παρατάθηκε στο μέγιστο η προφυλάκιση τους. Επιπλέον διαχρονικά γίνονται πολλές καταγγελίες για βασανιστήρια,  σωματικές κακώσεις, βλάβες υγείας, άσκηση ψυχολογικής βίας και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα στις ελληνικές φυλακές. Είναι καλύτερο να προνοήσουμε πως δεν θα γίνονται κακοδικίες εξαρχής. Η αποζημίωση σε περίπτωση που αποδειχθεί μία κακοδικία θα  πρέπει να υπολογιστεί κατά περίπτωση ώστε η αποζημίωση να είναι ίση με τη ζημία. Μπορούμε μάλιστα στο όνομα της δικαιοσύνης να διακηρύξουμε σε κάποιο άρθρο ότι κάθε ζημία με υπαιτιότητα του κράτους θα αποζημιώνετε πλήρως. Πρέπει να γράψουμε με απόφαση δικαστηρίου; Πρέπει να γράψουμε όπως νόμος ορίζει; Όχι αν είναι σαφώς ορισμένες οι αρμοδιότητες των δικαστηρίων.
“Το Kράτος παρέχει, ύστερα από δικαστική απόφαση, αποζημίωση σε όσους καταδικάστηκαν, 
προφυλακίστηκαν ή με άλλο τρόπο στερήθηκαν άδικα ή παράνομα την προσωπική τους ελευθερία.”

 'Αρθρο 8: (Δικαίωμα νόμιμου δικαστή)
Kανένας δεν στερείται χωρίς τη θέλησή του το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος.
Δικαστικές επιτροπές και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να 
συσταθούν. 
(011)Καταστρατηγείτε. Κανένας πολίτης δεν μπορεί να ελέγξει την εγκυρότητα της επιλογής 
του δικαστή που θα τον δικάσει επί τόπου αλλά μόνο κατόπιν εορτής. Τα νομικά μέσα  
για προσφυγές πάσης φύσης δεν αποτελούν εγγύηση της διαδικασίας επιλογής. 
“Kανένας δεν στερείται χωρίς τη θέλησή του τον ορισμένο δικαστή του. Δικαστικές επιτροπές 
και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να συσταθούν.” 

'Αρθρο 9: ('Ασυλο της κατοικίας)
1. H κατοικία του καθενός είναι άσυλο. H ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι 
απαραβίαστη. Kαμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας.
Όταν λέμε ότι το σύνολο των εξουσιών είναι ή πηγάζει από το λαό, πρέπει να πάψουμε να 
αναφέρουμε άλλες εξουσίες. Οι δικαστές και τα δικαστήρια έχουν μέρος αυτών, για αυτό 
πρέπει να γίνεται λόγος για την δικαιοδοσία και όχι για την εξουσία των δικαστηρίων.  Άρα 
ή θα πούμε συγκεκριμένα “πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της εισαγγελίας” ή πιο 
γενικά “με την παρουσία των δικαστικών αρχών”.   
“H κατοικία του καθενός είναι άσυλο. H ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι 
απαραβίαστη. Kαμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο με αιτιολογημένο δικαστικό 
ένταλμα και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της εισαγγελίας.” 

2. Oι παραβάτες της προηγούμενης διάταξης τιμωρούνται για παραβίαση του οικιακού ασύλου και για κατάχρηση εξουσίας και υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση του παθόντος, όπως νόμος ορίζει. 
“Το Kράτος παρέχει, ύστερα από δικαστική απόφαση, αποζημίωση σε όσους  παραβιάστηκε 
το οικιακό τους άσυλο και τιμωρεί τους παραβάτες.”   

**'Αρθρο 9A: (Προστασία προσωπικών δεδομένων)
Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.
(012)Τα άρθρα 9 και 9Α καταστρατηγούνται  και τα δύο άρθρα. Το οικογενειακό άσυλο 
παραβιάζετε συστηματικά με ηλεκτρονικά μέσα. Προσωπικά δεδομένα υποκλέπτονται με την 
βοήθεια τεχνικών μέσων που παρέχονται και σε κράτη και σε ιδιώτες όπως μάθαμε μέσα από 
την ειδησεογραφία που σχετιζόταν με την υπόθεση των υποκλοπών (2023)  πέραν των άλλων 
τυχών παραβάσεων ή παραλείψεων δημοσίων λειτουργών.   
Είναι αξιοσημείωτο ότι αλλά άρθρα έχουν πολλά άρθρα και είναι αναλυτικά ενώ αυτό εδώ 
εξαιρετικά λιτό. Μία καλύτερη διατύπωση του άρθρου θα δώσει στην ανεξάρτητη αρχή τον ρόλο που της αναλογεί με το σκεπτικό ότι ως ανεξάρτητη δρα κυρίως συμπληρωματικά και εποπτικά ενώ την επιχειρησιακή ευθύνη για την προστασία των προσωπικών δεδομένων έχει συνολικά η πολιτεία αλλά και ο κάθε πολίτης.  
“Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με 
ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων εποπτεύεται επιπλέον και συστηματικά από ανεξάρτητη αρχή.” 
 

'Αρθρο 10: (Δικαίωμα αναφοράς προς τις αρχές)
1. Kαθένας ή πολλοί μαζί έχουν το δικαίωμα, τηρώντας τους νόμους του Kράτους, να 
αναφέρονται εγγράφως στις αρχές, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να ενεργούν σύντομα κατά τις κείμενες διατάξεις και να απαντούν αιτιολογημένα σε εκείνον, που υπέβαλε την αναφορά, 
σύμφωνα με το νόμο.
Η αναφορά τρεις φορές στη νομοθεσία δεν έχει κανένα νόημα. “τηρώντας τους νόμους του 
Kράτους”, “κατά τις κείμενες διατάξεις” , “σύμφωνα με το νόμο”.
“Kαθένας ή πολλοί μαζί έχουν το δικαίωμα, να αναφέρονται εγγράφως στις αρχές, οι οποίες 
είναι υποχρεωμένες να ενεργούν σύντομα και να απαντούν αιτιολογημένα σε εκείνον, που υπέβαλε την αναφορά.”

2. Mόνο μετά την κοινοποίηση της τελικής απόφασης της αρχής στην οποία απευθύνεται η 
αναφορά, και με την άδεια της, επιτρέπεται η δίωξη εκείνου που την υπέβαλε για παραβάσεις που τυχόν υπάρχουν σ’ αυτή.
Η παράγραφος 2 πιθανός να λειτουργεί σαν αντικίνητρο για όποιον πολίτη θέλει να ενημερώσει τις αρχές για κάποιο ζήτημα. 

**3. Η αρμόδια υπηρεσία ή αρχή υποχρεούται να απαντά στα αιτήματα για παροχή πληροφοριών και χορήγηση εγγράφων, ιδίως πιστοποιητικών, δικαιολογητικών και βεβαιώσεων μέσα σε ορισμένη προθεσμία, όχι μεγαλύτερη των 60 ημερών, όπως νόμος ορίζει. Σε περίπτωση παρόδου άπρακτης της προθεσμίας αυτής ή παράνομης άρνησης, πέραν των άλλων τυχόν κυρώσεων και έννομων συνεπειών, καταβάλλεται και ειδική χρηματική ικανοποίηση(*6) στον αιτούντα, όπως νόμος ορίζει.
(013) Καταστρατηγείται. Αν απομονώσουμε τη φράση “Η αρμόδια υπηρεσία ή αρχή υποχρεούται να απαντά” διαπιστώνουμε ότι η παράγραφος 3 καταστρατηγείται σχεδόν καθημερινά μέσα στην Βουλή με την μη απάντηση σε ερωτήματα με πολλούς τρόπους. Σε μία δημοκρατία που λειτουργεί τα ερωτήματα απαντώνται όλα και απαραιτήτως με αιτιολόγηση.
(*6) Η ειδική χρηματική ικανοποίηση, συνηθέστερα αναφερόμενη ως «εύλογη χρηματική ικανοποίηση», αποτελεί τη νομική αξίωση για την αποκατάσταση της μη περιουσιακής ζημίας που υπέστη ένα πρόσωπο λόγω αδικοπραξίας. 
Όπως καταλαβαίνουμε όλο το άρθρο 10 είναι πολύ βασικό για την λειτουργία μίας 
δημοκρατικής πολιτείας. Η ερώτηση του πολίτη, η υποχρέωση της πολιτείας να απαντά έγκαιρα και δικαιολογημένα. Η διάχυση της πληροφορίας. Μία καλύτερη διατύπωση για την παράγραφο: “3. Η αρμόδια υπηρεσία ή αρχή υποχρεούται να απαντά αιτιολογημένα στα αιτήματα για παροχή πληροφοριών και χορήγηση εγγράφων, ιδίως πιστοποιητικών, δικαιολογητικών και βεβαιώσεων μέσα σε ορισμένη προθεσμία, όχι μεγαλύτερη των 60 ημερών.”
'Αρθρο 11: (Δικαίωμα του συνέρχεσθαι)
1. Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα.
2. Mόνο στις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Oι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει.
(014) Συνολικά τα άρθρο καταστρατηγείται. Η πιο πρόσφατη απαγόρευση ήρθε για την Πλατεία Συντάγματος μετά την απεργία πείνας που έκανε εκεί ο πατέρας Ρούτσι για να βρει δικαιοσύνη για τον θάνατο του γιου του μέσα στο τρένο. Άπειρα είναι και τα παραδείγματα κρατικής καταστολής που παραβιάζουν αυτό το δικαίωμα. Η εμπειρία από την συμπεριφορά της αστυνομίας προς κάθε μορφή μαζικής συνάθροισης φανερώνει ότι ακολουθούνται πρακτικές εκφοβισμού με στόχο την διάλυση τους.  Ακόμα και αν υπάρχουν συγκεντρωμένοι σε κάποιο σημείο που δεν εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνηση, έχουν τον φόβο ανά πάσα στιγμή να υποστούν βία με σκοπό να εκδιωχθούν και να διαλυθούν. Απεναντίας με δικαιολογία την ασφάλεια, η αστυνομία κλείνει τους σταθμούς μετρό και εμποδίζοντας την μετακίνηση των πολιτών και προβαίνει σε σωματικούς ελέγχους προληπτικά, κάτι το οποίο προβλέπετε μόνο αν όταν υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι το συγκεκριμένο άτομο έχει διαπράξει αξιόποινη πράξη, ή αν για το σεσημασμένο άτομο υπάρχει η υποψία ότι φέρει παράνομα αντικείμενα. Ο έλεγχος πρέπει να είναι ανάλογος, σύννομος και να σέβεται την αξιοπρέπεια του πολίτη. Τα περιστατικά δε, απρόκλητης επίθεσης της αστυνομίας σε μπλοκ διαδηλωτών που είναι σε πορεία είναι πολλά. Μία καλύτερη διατύπωση της παραγράφου: “Mόνο στις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία”.Αν μπορεί να παρίσταται η αστυνομία σε υπαίθριες συναθροίσεις δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτές να μπορούν να απαγορευτούν. Αν η αστυνομία δεν μπορεί να διαφυλάξει την τήρηση της νομιμότητας και να εξασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών σε κάθε περίπτωση, τότε η εντολή απαγόρευσης ισούται με ομολογία οργανικής αδυναμίας και δεν θα πρέπει να προβλέπετε από το Σύνταγμα.
 

**'Αρθρο 12: (Δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι)
1. Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνιστούν ενώσεις(*7) και μη κερδοσκοπικά σωματεία, 
τηρώντας τους νόμους, που ποτέ όμως δεν μπορούν να εξαρτήσουν την άσκηση του δικαιώματος αυτού από προηγούμενη άδεια.
2. Tο σωματείο δεν μπορεί να διαλυθεί για παράβαση του νόμου ή ουσιώδους διάταξης του 
καταστατικού του, παρά μόνο με δικαστική απόφαση.
Θα πρέπει να εξετάσουμε με μεγάλη προσοχή τα περί σωματείων, τα περί ενώσεων πολιτών και 
των πολιτικών κομμάτων. 
3. Oι διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζονται αναλόγως και σε ενώσεις προσώπων που δεν συνιστούν σωματείο.
4. Oι γεωργικοί και αστικοί συνεταιρισμοί κάθε είδους αυτοδιοικούνται σύμφωνα με τους όρους του νόμου και του καταστατικού τους και προστατεύονται και εποπτεύονται από το Kράτος, που είναι υποχρεωμένο να μεριμνά για την ανάπτυξη τους.
(*7) Οι ενώσεις και τα μη κερδοσκοπικά σωματεία αποτελούν μορφές οργάνωσης προσώπων που επιδιώκουν μη κερδοσκοπικούς (ιδανικούς) σκοπούς, όπως πολιτιστικούς, αθλητικούς ή κοινωνικούς. Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο είναι μια ένωση τουλάχιστον 20 προσώπων που αποκτά νομική προσωπικότητα με την εγγραφή του στο ειδικό δημόσιο βιβλίο του Πρωτοδικείου. Ο Σκοπός του δεν μπορεί να είναι κερδοσκοπικός, αν και επιτρέπεται η άσκηση οικονομικής δραστηριότητας για την εξυπηρέτηση των καταστατικών του στόχων.
Οι πόροι του προέρχονται κυρίως από συνδρομές μελών, δωρεές, χορηγίες και επιχορηγήσεις. Οι συνδρομές των μελών δεν αποτελούν φορολογητέο εισόδημα. Ωστόσο, έσοδα από εμπορική 
δραστηριότητα φορολογούνται κανονικά. 
Σε καλύτερη διατύπωση:
4. Oι γεωργικοί και αστικοί συνεταιρισμοί κάθε είδους αυτοδιοικούνται σύμφωνα με το καταστατικό τους το οποίο πρέπει να είναι ελεγμένο από τις δικαστικές αρχές για τη εναρμόνιση του με τη νομοθεσία, ενώ προστατεύονται και εποπτεύονται από το Kράτος, που είναι υποχρεωμένο να μεριμνά για την ανάπτυξη τους.
5. Eπιτρέπεται η σύσταση με νόμο αναγκαστικών συνεταιρισμών που αποβλέπουν στην εκπλήρωση σκοπών κοινής ωφέλειας ή δημόσιου ενδιαφέροντος ή κοινής εκμετάλλευσης γεωργικών εκτάσεων ή άλλης πλουτοπαραγωγικής πηγής, εφόσον πάντως εξασφαλίζεται η ίση μεταχείριση αυτών που συμμετέχουν.
 

'Αρθρο 13: (Θρησκευτική Ελευθερία)
1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
2. Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. O προσηλυτισμός απαγορεύεται.
Εδώ θα ταίριαζε η παραπομπή στο γενικό νόμο για μία πιο σαφή διατύπωση:
“Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα αν δεν παραβιάζουν τους νόμους.”  
3. Oι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας.

4. Kανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την 
εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Kράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους.
(015)Αν παραμείνει η παράγραφος 4 πρέπει να καταργηθούν όλα τα ειδικά Καθεστώτα. 
Όπως για παράδειγμα του άρθρου 3 για τις Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας και του Αρθρο 105 για το Καθεστώς του Αγίου Όρους. Να προσθέσουμε ότι υπάρχουν και άλλα λιγότερο φανερά  ειδικά καθεστώτα. Η παράγραφος 4 δεν είναι σε ισχύ. 
  
5. Kανένας όρκος(*8) δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.
(*8) Ο όρκος είναι μια επίσημη και ιερή διαβεβαίωση ή υπόσχεση, με την οποία ένα άτομο 
επικαλείται τον Θεό, μια ιερή οντότητα ή μια ηθική αξία για να βεβαιώσει την αλήθεια των 
λεγομένων του ή τη δέσμευσή του σε μια μελλοντική πράξη. Δύο Βασικές Κατηγορίες όρκου. 
Ο Θρησκευτικός ή Πολιτικός Όρκος που χρησιμοποιείται σε επίσημες τελετές, όπως η ορκωμοσία δημοσίων λειτουργών, στρατιωτών (στρατιωτικός όρκος) ή μαρτύρων στο δικαστήριο.Και. Ο Επαγγελματικός Όρκος όπως για παράδειγμα ο γνωστός Όρκος του Ιπποκράτη, τον οποίο δίνουν οι απόφοιτοι της ιατρικής, δεσμευόμενοι στις αρχές της ιατρικής ηθικής και δεοντολογίας. Σχετικές έννοιες. Επιορκία. Η αθέτηση ή η ψευδής δόση όρκου, που ιστορικά θεωρείται βαρύ ηθικό και νομικό παράπτωμα. Και. Ορκοληψία. Η διαδικασία της τελετής κατά την οποία δίνεται ο όρκος. 
'Αρθρο 14: (Ελευθερία του Τύπου)
1. Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους 
στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Kράτους.
Μπορεί να πει κάποιος ότι υπάρχει ελευθερία έκφρασης και ο καθένας μπορεί τώρα πια 
να πει και να δημοσιεύσει ότι θέλει. Το κράτος δεν έχει θεσπίσει προδιαγραφές για βασικές 
πλατφόρμες στο διαδίκτυο μέσα από τις οποίες ενημερώνετε πλέον ένα μεγάλο κομμάτι της 
κοινωνίες. Και αυτό ίσως να είναι ωφέλιμο. Οι διάφοροι σχετικοί νόμοι συνήθως αφορούν τα έντυπα, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Ο ρόλος της Κυβέρνησης για την αδειοδότηση των μέσων ενημέρωσης είναι ένα ακανθώδες ζήτημα. Τα παραδοσιακά μέσα που αδειοδοτούνται 
μπορούν να υποστούν αναστολή άδειας.  
(0016) Το άρθρο καταστρατηγείται ειδικά σε ότι έχει να κάνει με αυτά τα παραδοσιακά μέσα 
μαζικής ενημέρωσης στα οποία καθένας δεν μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει τους 
στοχασμούς του. Το Σύνταγμα οι νόμοι και η εφαρμογή τους, έχουν αποτύχει να τα 
προστατεύσουν από την πολιτική επιρροή της κυβέρνησης σε αυτά. Αυτή η εξωθεσμική συνθήκη λειτουργεί συνδυαστικά με τους τρόπους χρηματοδότησης αυτών των μέσω. Συνεπώς ο τύπος δεν είναι ελεύθερος στην Ελλάδα. Μία προτεινόμενη άλλη διάταξη για ένα άλλο Σύνταγμα: 'Αρθρο: (Ελευθερία του Λόγου)
 1. Kαθένας μπορεί ελεύθερα να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και ψηφιακά τους στοχασμούς του.
2. O τύπος είναι ελεύθερος. H λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.
3. H κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται. Kατ' εξαίρεση επιτρέπεται η κατάσχεση, με παραγγελία του εισαγγελέα, μετά την κυκλοφορία:
α) για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας,
β) για προσβολή του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας,
γ) για δημοσίευμα που αποκαλύπτει πληροφορίες για τη σύνθεση, τον εξοπλισμό και τη διάταξη των ενόπλων δυνάμεων ή την οχύρωση της Xώρας ή που έχει σκοπό τη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος ή στρέφεται κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Kράτους,
δ) για άσεμνα δημοσιεύματα που προσβάλλουν ολοφάνερα τη δημόσια αιδώ, στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος.
3. H κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται. Kατ' εξαίρεση επιτρέπεται η κατάσχεση, με παραγγελία του εισαγγελέα, για δημοσίευμα που αποκαλύπτει πληροφορίες για τη σύνθεση, τον εξοπλισμό και τη διάταξη των ενόπλων δυνάμεων ή την οχύρωση της Xώρας. 
4. Σ' όλες τις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου ο εισαγγελέας, μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες από την κατάσχεση, οφείλει να υποβάλει την υπόθεση στο δικαστικό συμβούλιο, και αυτό, μέσα σε άλλες είκοσι τέσσερις ώρες, οφείλει να αποφασίσει για τη διατήρηση ή την άρση της κατάσχεσης, διαφορετικά η κατάσχεση αίρεται αυτοδικαίως. Tα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης επιτρέπονται στον εκδότη της εφημερίδας ή άλλου εντύπου που κατασχέθηκε και στον εισαγγελέα.
**5. Καθένας ο οποίος θίγεται από ανακριβές δημοσίευμα ή εκπομπή έχει δικαίωμα απάντησης, το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση πλήρους και άμεσης επανόρθωσης(*6). Καθένας ο οποίος θίγεται από υβριστικό ή δυσφημιστικό δημοσίευμα ή εκπομπή έχει, επίσης, δικαίωμα απάντησης, το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση άμεσης δημοσίευσης ή μετάδοσης της απάντησης. Νόμος ορίζει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται το δικαίωμα απάντησης και διασφαλίζεται η πλήρης και άμεση επανόρθωση ή η δημοσίευση και μετάδοση της απάντησης.
Ο όρος «άμεση επανόρθωση(*6)» δεν αποτελεί αυτοτελή, ενιαίο νομικό όρο με στενή τεχνική έννοια στο ελληνικό δίκαιο, αλλά χρησιμοποιείται περιγραφικά για να δηλώσει την ταχεία αποκατάσταση μιας ζημίας ή προσβολής. 
Μία καλύτερη εκδοχή είναι χωρίς  την τελευταία πρόταση που ξεκινάει με το “Νόμος ορίζει" "Καθένας ο οποίος θίγεται από ανακριβές δημοσίευμα ή εκπομπή έχει δικαίωμα απάντησης, 
το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση πλήρους και άμεσης επανόρθωσης. 
Καθένας ο οποίος θίγεται από υβριστικό ή δυσφημιστικό δημοσίευμα ή εκπομπή έχει, επίσης, 
δικαίωμα απάντησης, το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση άμεσης δημοσίευσης ή μετάδοσης της απάντησης."

 6. Tο δικαστήριο, ύστερα από τρεις τουλάχιστον καταδίκες μέσα σε μία πενταετία για διάπραξη των εγκλημάτων που προβλέπονται στην παράγραφο 3, διατάσσει την οριστική ή προσωρινή παύση της έκδοσης του εντύπου και, σε βαριές περιπτώσεις, την απαγόρευση της άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος από το πρόσωπο που καταδικάστηκε, όπως νόμος ορίζει H παύση ή η απαγόρευση αρχίζουν αφότου η καταδικαστική απόφαση γίνει αμετάκλητη.
Καμία  οριστική ή προσωρινή παύση έκδοσης, δηλαδή περιστολή της ελευθερία του λόγου δεν 
πρέπει να προβλέπετε από το Σύνταγμα. Μόνο σε κατάσταση πολέμου, συγκεκριμένα και όχι 
γενικά, όπως προβλέπει η παράγραφος 3. Από εκεί και πέρα λογικό είναι οι δικαστικές αρχές να αποφασίζουν για την την τιμωρία των ενόχων, για διαρροή πληροφοριών που αφορούν τη σύνθεση, τον εξοπλισμό και τη διάταξη των ενόπλων δυνάμεων ή την οχύρωση της Xώρας. Ειδικότερα οι απόρρητες πληροφορίες των ενόπλων δυνάμεων προστατεύονται υπηρεσιακά. Μία διατύπωση που μπορούμε ίσως να χρησιμοποιήσουμε για να συμπληρώσουμε το άρθρο είναι περίπου αυτή.  "Αν δημοσιευτούν απόρρητες στρατιωτικές πληροφορίες, οι ένοπλες δυνάμεις έχουν την πρώτη ευθύνη για τη διαρροή. Η εσωτερική έρευνα και οι διοικητικές ενέργειες αναζητούν τους υπαίτιους και αναπληρώνουν τα κενά ασφάλειας. Αφού βρεθούν οι υπαίτιοι, της διαρροής μαζί με τους υπαίτιους της δημοσίευσης δικάζονται από τα ποινικά δικαστήρια εν καιρό ειρήνης και από τα Στρατοδικεία εν καιρό πολέμου."

**7. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την αστική και ποινική ευθύνη του τύπου και των άλλων μέσων νημέρωσης και με την ταχεία εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων.

8. Nόμος(*9) ορίζει τις προϋποθέσεις και τα προσόντα για την άσκηση του δημοσιογραφικού 
επαγγέλματος.
Υπάρχει σύγχυση μεταξύ της δημοσιογραφίας γενικά και της ειδησεογραφικής δημοσιογραφίας στα (παραδοσιακά) μέσα ενημέρωσης. Η παράγραφος αυτή είχε καταλήξει να εφαρμόζεται ως εξής. Κάποιος δημοσιογράφος με προϋπηρεσία 5 χρόνια σε μέσο ενημέρωσης μπορεί να γραφτεί στην ένωση συντακτών και να φέρει τον τίτλο του επαγγελματία δημοσιογράφου. Θεωρούμε ότι αφού κάθε πολίτης έχει ελευθερία έκφρασης γενικά, τότε και ειδικά έχει την ελευθερία να δημοσιογραφεί. 
(*9) Ο νόμος είναι ένας επίσημος, γραπτός κανόνας δικαίου που θεσπίζεται από την πολιτεία 
(νομοθετική εξουσία) για να ρυθμίζει υποχρεωτικά τις σχέσεις μεταξύ πολιτών και κράτους. 
Αποτελεί κανόνα γενικής και αφηρημένης ισχύος, με σκοπό την εύρυθμη λειτουργία της 
κοινωνίας, η τήρηση του οποίου είναι υποχρεωτική, 

**9. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς, η οικονομική κατάσταση και τα μέσα χρηματοδότησης των μέσων ενημέρωσης πρέπει να γίνονται γνωστά, όπως νόμος ορίζει. Νόμος προβλέπει τα μέτρα και τους περιορισμούς που είναι αναγκαίοι για την πλήρη διασφάλιση της διαφάνειας και της πολυφωνίας στην ενημέρωση. Απαγορεύεται η συγκέντρωση του ελέγχου περισσότερων μέσων ενημέρωσης της αυτής ή άλλης μορφής. Απαγορεύεται ειδικότερα η συγκέντρωση περισσότερων του ενός ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης της αυτής μορφής, όπως νόμος ορίζει. Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που αναλαμβάνει έναντι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του ευρύτερου δημόσιου τομέα την εκτέλεση έργων ή προμηθειών ή την παροχή υπηρεσιών. Η απαγόρευση του προηγούμενου εδαφίου καταλαμβάνει και κάθε είδους παρένθετα πρόσωπα, όπως συζύγους, συγγενείς, οικονομικά εξαρτημένα άτομα ή εταιρείες. Νόμος ορίζει τις ειδικότερες ρυθμίσεις, τις κυρώσεις που μπορεί να φθάνουν μέχρι την ανάκληση της άδειας ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού και μέχρι την απαγόρευση σύναψης ή την ακύρωση της σχετικής σύμβασης, καθώς και τους τρόπους ελέγχου και τις εγγυήσεις αποτροπής των καταστρατηγήσεων των προηγούμενων εδαφίων. 

Εργασία για το Σύνταγμα του Δαμιανού Νικολάου.   05/05/2026            - 

επόμενο