Εργασία για το Σύνταγμα - Κανονισμός, Βουλή, Βουλευτές.

Σύμφωνα με το άρθρο 65, η κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί όποτε θέλει να αλλάζει τον κανονισμό της Βουλής που ορίζει τον ελεύθερο και δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας του κοινοβουλίου. Αλλάζοντας τους κανόνες τόσο εύκολα, όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε το μέγεθος των αυθαιρεσιών που μπορούν να γίνουν. Οι βουλευτές έχουν θεσμοθετημένη ασυλία για γνώμη ή ψήφο κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων τους με τα άρθρα, 61 (Ανεύθυνο των βουλευτών),  62: (Ακαταδίωκτο των βουλευτών). Αυτή η ασυλία μοιάζει με την ασυλία των δικηγόρων στα πλαίσια της υπεράσπισης των εντολέων τους, για ότι και αν υποστηρίξουν, ψέμα, παρανομία, στρεβλή ερμηνεία του νόμου.  

Ανεξάρτητες αρχές.
Οι κατ’ ευφημισμό ανεξάρτητες αρχές και η συγκρότηση τους εξαρτώνται απόλυτα από τον κανονισμό της Βουλής. Θεμελιακά ο θεσμός αυτός έχει πρόβλημα γιατί στην πράξη αφαιρεί αρμοδιότητες από την δικαιοσύνη. Οι ανεξάρτητες αρχές δεν θα πρέπει να έχουν αποκλειστική αρμοδιότητα αλλά επικουρική.  Αυτό βέβαια προϋποθέτει μία κανονική λειτουργία του θεσμού της δικαιοσύνης, που είναι δυστυχώς και αυτή αναζητούμενη. 

Φορολογία και Δημοσιονομικά.
Με ευθύνη πολλών, αν όχι όλων των κυβερνήσεων, η Ελλάδα δημιούργησε τέτοιο ύψος υποχρεώσεων σε δάνεια, έτσι ώστε ο δημόσιος δανεισμός να έχει γίνει παγίδα χρέους. Το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά που υπάρχει αντικειμενική ανάγκη για δαπάνες, για παράδειγμα στην υγεία, να ανασύρεται το επιχείρημα δεν φτάνουν τα λεφτά. Στην πραγματικότητα η υπερφορολόγηση και το χρέος λειτουργούν σαν παράγοντες καθυστέρησης της φυσιολογικής προόδου. Το πρόβλημα αυτό είναι τεχνητό, καλλιεργημένο και δεν λύνεται με ρήτρες ελλείμματος που απλώς θα μας φέρνει στην ίδια θέση του δεν φτάνουν τα λεφτά. Σήμερα, με την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, η λύση πρέπει να δοθεί συνολικά για όλα τα κράτη, ή θα αποδεχτούμε ότι ο λογαριασμός θα ανεβαίνει συνεχώς και θα πορευτούμε έτσι στην παράλογη πραγματικότητα.  Σήμερα, η ίδια παράλογη κατάσταση, μας παρουσιάζει το χρέος όλων των χωρών, τρεις φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ετήσιο ακαθάριστο προϊόν. Πορευόμενοι έτσι, φανταζόμαστε ότι η Ελλάδα ανά 10 χρόνια θα ζητιανεύει κάποιο κούρεμα ή κάποια περίοδο χάριτος.  Μία απλή ενέργεια που θα βελτίωνε την κατάσταση θα ήταν να μην πάρουμε ποτέ ξανά δάνειο. Τα δημοσιονομικά δεν είναι στην κυριαρχία του λαού και με τη βούλα αφού η παράγραφος 2 του άρθρου 44 τα εξαιρεί από τα ζ 2. “O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα”, “και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά” 

 Εργασία για το Σύνταγμα του Δαμιανού Νικολάου.   05/05/2026            - 

επόμενη